Czy dziadkowie mogą żądać alimentów od wnuków?

Alimenty ze strony wnuków na rzecz rodziców czy dziadków nie są zjawiskiem tak powszechnym jak sytuacja odwrotna – obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci. Jest to jednak sytuacja możliwa z prawnego punku widzenia.

Obowiązek alimentacyjny

Przez obowiązek alimentacyjny rozumiemy obowiązek dostarczenia środków utrzymania osobie, która nie jest w stanie utrzymać się sama albo znajduje się w niedostatku. Spoczywa on najczęściej na najbliższej rodzinie. Są to krewni w linii prostej: rodzice, dziadkowie(wstępni), a także dzieci i wnuki(zstępni)

W jakiej sytuacji i na jakich zasadach to właśnie dziadkowie(dziadek lub babcia) mogą domagać się alimentów od wnucząt?

Kiedy

Obowiązek alimentacyjny wnuków wynika z pokrewieństwa. Może powstać dopiero wtedy, gdy:

• nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności ( w tym wypadku dzieci),
• nie jest ona w stanie wypełnić ciążącego obowiązku,
• uzyskanie od niej środków jest niemożliwe lub stwarza nadmierne trudności.

Jest to obowiązek nie tylko o charakterze moralnym, ale także prawnym. Jest przewidziany w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

Należy zaznaczyć, że obowiązek alimentacyjny ma charakter ściśle osobisty, dlatego też nie podlega dziedziczeniu. Wnuki nie mogą go przejąć po swoich rodzicach.

Warunki

Pierwszym warunkiem domagania się alimentów od wnuków jest niedostatek życiowy dziadków. Jest to sytuacja, w której nie są oni w stanie sami zaspokoić swoich potrzeb. Nie jest to sytuacja abstrakcyjna czy trudna do wyobrażenia.

Kolejnym warunkiem jest złożenie przed dziadków, bądź jednego z nich, pozwu o alimenty. (Nie ma bowiem alimentów przyznawanych z urzędu!). Jest to dokument składany bezpłatnie. Świadczeń dochodzi się w procesie przed sądem rejonowym. Na stronach ciąży obowiązek przedstawienia dowodów ( np. odcinka renty).

Ostatnim warunkiem jest dobra sytuacja finansowa wnuków  i możliwość ponoszenia kosztów związanych z alimentami. Muszą one być osobami pełnoletnimi, samodzielnymi, czynnymi zawodowo.

Przedmiot i treść

Przyznanie alimentów ma na celu dostarczenie środków utrzymania. Może to mieć miejsce w dwóch formach: pieniężnej lub osobistych świadczeń. Świadczenia te polegają na wykonywaniu różnego rodzaju prac doraźnych na rzecz uprawnionego, np. dostarczaniu leków.

Wysokość alimentów

Wysokość świadczenia alimentacyjnego jest ustalana przez sąd indywidualnie. Zależy ona z jednej strony od potrzeb uprawnionego, a z drugiej – od możliwości finansowo – zarobkowych zobowiązanego i jego sytuacji materialnej. Chodzi o „usprawiedliwione potrzeby” związane z godnym życiem, zdrowiem, zaspokojeniem podstawowych wymagań organizmu, a nie o zachcianki czy kaprysy. Dotyczy to bieżących, aktualnych potrzeb.

Podstawa prawna

Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Dział III.

[ zródło:http://www.infor.pl ]

Alimenty dla niepełnosprawnego dorosłego dziecka

W obecnym stanie prawnym nie ma żadnych przepisów, które określają granicę wieku, do której rodzice mają obowiązek płacić alimenty na dziecko. Zdarzyć się może, że rodzic dożywotnio będzie zobowiązany spełniać świadczenie alimentacyjne na dorosłe dziecko, np. w sytuacji ciężkiej, nieuleczalnej choroby dziecka.

Zgodnie z art. 133 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Powyższe oznacza to, że w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym nie ma określonego wieku, do którego rodzice mają obowiązek płacić alimenty na dziecko. Osoba, która osiągnęła pełnoletność ma prawo domagać się od rodzica alimentów na swoje utrzymanie, pod warunkiem, że nie ma rzeczywistej możliwości samodzielnego utrzymywania się. Jeżeli dziecko chce się uczyć, zdaje egzaminy, nie powtarza lat, wówczas rodzice są zobowiązani do finansowego wsparcia. Podkreślić należy, że kształcenie po osiągnięciu pełnoletności nie może przybierać cech pozorności, czyli np. dziecko pełnoletnie zmienia co roku kierunek studiów, ma problemy w nauce, powtarza rok lub klasę.

Po zakończeniu edukacji obowiązek alimentacyjny nie wygasa automatycznie. Mimo odpowiedniego wykształcenia i starań w zakresie poszukiwania pracy, dziecko może mieć nadal trudności ze znalezieniem pracy. Wówczas w tym przypadku pomoc finansowa rodziców jest konieczna.

Sąd rozpatrując sprawę o przyznanie alimentów dla pełnoletniego dziecka, bierze przede wszystkim pod uwagę fakt, czy dziecko uczy się, stara się o znalezienie zatrudnienia, czy nauka którą pobiera umożliwia mu podjęcie pracy, predyspozycje zarobkowe oraz czy będzie w stanie utrzymać się z dochodów uzyskanych za własną pracę. Zasadność wypłacania alimentów przez rodziców zakończy się, gdy dorosłe dziecko utrzyma się z własnych dochodów.

Mogą zdarzyć się sytuacje, kiedy obowiązek alimentacyjny będzie spoczywał na rodzicach dożywotnio. Do takich przypadków można zaliczyć, gdy dorosłe dziecko nie ma i nie będzie miało żadnych możliwości zarobkowania, np. z powodu ciężkiej, nieuleczalnej choroby, niepełnosprawności umysłowej czy fizycznej. W tej sytuacji, sąd weźmie pod uwagę stopień orzeczonej niepełnosprawności oraz czy dane schorzenie uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej.

[zródło:http://www.infor.pl ]

[

Ustalenie ojca dziecka

Ustalenie ojca dziecka może nastąpić w sądzie. Ojciec dziecka może również sam uznać swoje ojcostwo.

Ustalenie kim są rodzice nowonarodzonego dziecka może skończyć się w sądzie. O ile niezaprzeczalna jest kwestia macierzyństwa, o tyle prawo do ojcostwa, szczególnie jeśli rodzice nie są małżeństwem, jest bardziej skomplikowane. Przepisy prawne przewidują trzy rozwiązania tej kwestii.

1. Mąż matki = ojciec dziecka

W zgodzie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym domniemywa się, że ojcem każdego nowo-narodzonego dziecka jest mąż matki. Dotyczy to sytuacji, w których dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa lub przed upływem 300 dni od jego ustania. „Po upływie tego terminu takie domniemanie traci swoją ważność. Bywają jednak przypadki, w których nie minęło jeszcze ustawowe 300 dni od separacji, a matka dziecka ponownie wyszła za mąż. Kto jest zatem ojcem nowonarodzonego dziecka? Zakłada się, że nowy partnerki matki, a jeśli były mąż nie zgadza się z tą decyzja, zawsze istnieje możliwość złożenia pozwu do sądu o ustalenie ojcostwa” – tłumaczy Martyna Kamińska-Dziekanowska z Kancelarii Prawnych Omega.

2. Uznanie dziecka przez ojca

Sytuacja komplikuje się, gdy rodzice nie są w formalnym związku, a jedynie stanowią nieformalną parę. Partner matki musi wówczas oświadczyć przed kierownikiem stanu cywilnego w ciągu 14 dni od daty narodzin dziecka, że jest jego ojcem. W ciągu trzech miesięcy matka musi to takie potwierdzić. Jeśli to zrobi – partner matki staje się automatycznie ojcem dziecka, przejmując pełnie praw rodzicielskich. Nie zawsze jednak mężczyzna, od którego dziecko pochodzi ma możliwość pojawienia się w Urzędzie Stanu Cywilnego. Przyczyną może być choroba, bezpośrednie zagrożenie życia lub pobyt za granicą. „W takich momentach uznanie ojcostwa może nastąpić przed sądem opiekuńczym, przedstawicielem polskiego konsulatu w obcym kraju lub nawet przed odpowiednim urzędnikiem gminy, powiatu lub województwa” w sytuacjach wyjątkowych (np. niebezpieczeństwo grożące życiu ojca) - przed notariuszem,  – mówi Martyna Kamińska-Dziekanowska z Omega Kancelarie Prawne. W sytuacji złożenia takiego oświadczenia konieczne jest spełnienie pewnych wymogów formalnych - „Zasadniczo musi być to osoba posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, którą obywatel nabywa wraz z osiągnięciem pełnoletniości. Kodeks przewiduje jednak sytuacje, uznania ojcostwa przez osoby młodsze (warunek ukończone 16 lat) przed odpowiednim sądem opiekuńczym”– dodaje prawnik. Nie ma natomiast możliwości uznania dziecka przez ojca jeśli w tym samym czasie toczone jest postępowanie cywilne w tej sprawie.

3. Ustalenie ojcostwa przez sąd

Bywają sytuacje, w których o ustaleniu kto jest ojcem dziecka musi zdecydować sąd. Pozew może złożyć matka lub domniemany ojciec do momentu osiągnięcia przez dziecko 18 roku życia. W dalszej kolejności już tylko samo dziecko w ciągu trzech lat ma możliwość ustalenia kto jest jego ojcem lub prokurator - zawsze, gdy wymaga tego ochrona praworządności „W dokumencie musi zostać precyzyjnie określone kto jest ojcem dziecka oraz dowody na potwierdzenie tej tezy – opinia lekarska, wynik badania DNA, zaświadczenia, zeznania świadków” – wymienia Martyna Kamińska-Dziekanowska Omega Kancelarie Prawne. W zależności od osoby składającej wniosek, oprócz stwierdzenia ojcostwa, mogą zostać określone inne, dalsze żądania. Z reguły dotyczą one uznania nazwiska ojca, zasądzenia alimentów, nadanie lub odbiory władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, pokrycie wydatków matki w związku z ciążą i porodem. Odpowiednio stworzony pozew o ustalenie ojcostwa składa się do wydziału rodzinnego Sądu Rejonowego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania ojca dziecka. „Warto pamiętać, że niezależnie od wysnuwanych roszczeń złożenie takiego pozwu jest wolne od opłat sądowych” – dodaje prawnik

Zaprzeczenie ojcostwa

Analogiczna sytuacja przedstawia się w momencie składania wniosku o zaprzeczenie ojcostwa. Powództwo może wystosować matka dziecka, jej mąż lub partner – w terminie do 6 miesięcy od momentu porodu lub dowiedzenia się o nim. Również samo dziecko ma możliwość zaprzeczenia ojcostwa nie później niż do ukończenia 21 roku życia.

„Terminy określone w kodeksie są nieprzekraczalne i nie ma możliwości odwołania się od nich. Zarówno w przypadku ustalenia jak i zaprzeczenia ojcostwa naturalnym brak możliwości złożenia pozwu po śmierci dziecka” – stwierdza Martyna Kamińska-Dziekanowska Omega Kancelarie Prawne.

[zródło:http://www.infor.pl ]

Zaprzeczenie ojcostwa po śmierci dziecka

Zaprzeczenie ojcostwa po śmierci dziecka może realizować potrzebę określenia jego tożsamości. Umożliwia także biologicznemu ojcu zaprzeczenie faktu ojcostwa. Jest to w ścisły sposób związane ze sferą życia rodzinnego. Czy zaprzeczenie ojcostwa jest możliwe także po śmierci dziecka?

Zaprzeczenie ojcostwa

Zaprzeczenie ojcostwa stanowi drogę wzruszenia ustawowego domniemania pochodzenia dziecka z małżeństwa, tj. od męża matki (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2000 r. III CKN 1422/00). Może ono nastąpić tyko w procesie sądowym. Legitymacją czynną do wniesienia takiego powództwa dysponuje mąż matki (uważany dotychczas za ojca dziecka), matka, dziecko oraz prokurator. Wniesienie powództwa obwarowane jest zawitymi terminami. Mąż może je wytoczyć w ciągu sześciu miesięcy od chwili, w której dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę, ale nie później niż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Matka dziecka – w okresie 6 miesięcy od narodzin dziecka, dziecko – po ukończeniu 18 lat, ale nie później niż do 21 roku życia. Ograniczenia czasowe nie obowiązują prokuratora. Wyrok rozstrzygający o ojcostwu ma charakter deklaratoryjny i moc wsteczną, tzn. mężczyzna ten nie może być uważany za ojca dziecka od chwili jego poczęcia. Skutkuje ustaniem więzi prawnych pomiędzy dotychczasowym ojcem a dzieckiem. Kodeks posługuje się pojęciem ojcostwa w kontekście ojcostwa biologicznego, genetycznego.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Regulacja kodeksowa nie umożliwia zaprzeczenia ojcostwa po śmierci dziecka. Zgodnie z art. 71 k.r.o. Zaprzeczenie ojcostwa nie jest dopuszczalne po śmierci dziecka oraz z art. 456 p. 3 k.p.c. W sprawie o ustalenie lub zaprzeczenie macierzyństwa, ustalenie lub zaprzeczenie ojcostwa oraz w sprawie o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa postępowanie umarza się w razie śmierci dziecka, chyba że dziecko, które wytoczyło powództwo o ustalenie macierzyństwa albo o ustalenie ojcostwa, pozostawiło zstępnych; w takim wypadku postępowanie zawiesza się. Jeżeli zstępni w ciągu sześciu miesięcy od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą wniosku o jego podjęcie, sąd postępowanie umorzy stan cywilny po śmierci człowieka jest niezmienny. Interpretacja przepisów prawa zdaje się nie budzić wątpliwości. Ich zastosowanie może prowadzić do trudności w sytuacji, w której występuje dwoje dzieci. Wówczas w stosunku do jednego z małoletnich dzieci może zostać ustalone ojcostwo zgodnie ze stanem rzeczywistym, zaś w stosunku do drugiego, które zmarło w toku procesu o zaprzeczenie ojcostwa, zostanie ustalone pochodzenie od byłego męża matki.

[zródło:http://www.infor.pl ]

Opornego dłużnika można zobowiązać do wyjawienia majątku

Gdy z zajętego majątku dłużnika nie jest możliwe zaspokojenie egzekwowanych należności, można wnioskować o zobowiązanie dłużnika do wyjawienia majątku. Trudno oceniać skuteczność tego środka. Warto jednak wiedzieć, że istnieje możliwość jego zastosowania.

Żądanie od dłużnika wyjawienia majątku jest możliwe, gdy:

- zajęty w egzekucji majątek dłużnika nie rokuje zaspokojenia egzekwowanych należności;

- wierzyciel wykaże, że na skutek prowadzonej egzekucji nie uzyskał w pełni zaspokojenia swej należności;

- przed wszczęciem egzekucji wierzyciel uprawdopodobni, że nie uzyska zaspokojenia w pełni swej należności ze znanego mu majątku albo z przypadających dłużnikowi bieżących świadczeń periodycznych za okres sześciu miesięcy.

Na czym polega wyjawienie majątku?

Dłużnik zobowiązany do wyjawienia majątku składa w sądzie wykaz majątku z wymieniem rzeczy i miejsca, gdzie się znajdują, przypadających mu wierzytelności i innych praw majątkowych oraz do składa przyrzeczenie.

Gdzie złożyć wniosek?

Wniosek o nakazanie dłużnikowi wyjawienia majątku składa się w sądzie miejsca zamieszkania dłużnika.

Wniosek składa wierzyciel, a w przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych może to zrobić również komornik.

Do wniosku należy dołączyć odpis protokołu zajęcia lub inny dokument uzasadniający wyjawienie majątku (na przykład postanowienie o umorzeniu egzekucji wskutek jej bezskuteczności).

Do wniosku składanego przed wszczęciem egzekucji należy dołączyć tytuł wykonawczy.

Opłata od wniosku o wyjawienie majątku wynosi 40 zł.

Sąd wydaje postanowienie po wysłuchaniu stron. Co do zasady odbiera wykaz i przyrzeczenie niezwłocznie. Jednak w uzasadnionych wypadkach może wyznaczyć dłużnikowi termin nie dłuższy niż tydzień na złożenie wykazu.

Na postanowienie sądu w przedmiocie wyjawienia majątku przysługuje zażalenie.

Gdy dłużnik nie chce wyjawić majątku

Sąd dysponuje odpowiednimi środkami, które mają dyscyplinować dłużnika, by ten stawił się w sądzie.

Jeżeli dłużnik bez usprawiedliwionej przyczyny nie stawi się w sądzie, sąd może skazać go na grzywnę w wysokości do jednego tysiąca złotych lub nakazać przymusowe doprowadzenie oraz zastosować areszt nieprzekraczający miesiąca. Takie same sankcje można nałożyć na dłużnika, który wprawdzie stawi się w sądzie, ale odmawia odpowiedzi na zadane mu pytanie lub odmawia złożenia przyrzeczenia.

Sąd zwolni dłużnika od odbywania aresztu niezwłocznie po otrzymaniu od niego wykazu i przyrzeczenia.

Za osobę, która nie ma zdolności procesowej, wykaz i przyrzeczenie obowiązany jest złożyć jej przedstawiciel ustawowy.

[zródło:http://www.infor.pl ]

Zabezpieczenie alimentów - jak i kiedy?

Zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych pozwala na uzyskanie niezbędnych kosztów utrzymania osobie uprawnionej w trakcie trwania postępowania o alimenty. Do złożenia wniosku o zabezpieczenie wystarczy, że uprawdopodobnimy istnienie roszczenia.

W sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu do zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej.W przypadku zabezpieczeń udzielanych przez sąd stronie zasadą jest, iż nie mogą one zmierzać do zaspokojenia roszczenia. Zupełnie inaczej sytuacja przedstawia się w przypadku roszczeń alimentacyjnych.

Zgodnie z orzecznictwem „w długotrwałym procesie alimentacyjnym uzasadnione jest obejmowanie kwotą zabezpieczenia pełnych środków utrzymania osoby uprawnionej, gdyż niweluje się wówczas zjawisko narastania zaległości egzekucyjnych, a dostosowujący się do zarządzeń tymczasowych pozwany ma przewidywalną sytuację procesową." (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 1995 r., ACr 850/95).

Ponadto do udzielenia zabezpieczenia nie jest konieczne wykazywanie, że jego brak uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Wystarczy jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia.

Wniosek o zabezpieczenie można wnieść zarówno na piśmie, jak i ustnie do protokołu.

Właściwym sądem do udzielenia zabezpieczenia jest sąd, do którego należy rozpoznanie sprawy w danej instancji.

We wniosku należy wskazać świadczenie, jakie ma być spełnione oraz jego sposób np. zobowiązanie rodzica do zapłaty jednorazowo kwoty 2000 zł do wskazanego dnia na określony rachunek bankowy.

Odpis postanowienia o zabezpieczeniu sąd z urzędu doręcza stronom.

Z urzędu sąd nadaje postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia klauzuli wykonalności.

Zobacz również: Zabezpieczenia w procesie rozwodowym

Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym ojciec nie będący mężem matki obowiązany jest przyczynić się w rozmiarze odpowiadającym okolicznościom do pokrycia wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów trzymiesięcznego utrzymania matki w okresie porodu. Z ważnych powodów matka może żądać udziału ojca w kosztach swego utrzymania przez czas dłuższy niż trzy miesiące. Jeżeli wskutek ciąży lub porodu matka poniosła inne konieczne wydatki albo szczególne straty majątkowe, może ona żądać, ażeby ojciec pokrył odpowiednią część tych wydatków lub strat. Opisane roszczenia przysługują matce także w wypadku, gdy dziecko urodziło się nieżywe.

Jeżeli ojcostwo mężczyzny nie będącego mężem matki zostało uwiarygodnione, matka może żądać, ażeby mężczyzna ten jeszcze przed urodzeniem się dziecka wyłożył odpowiednią sumę pieniężną na koszty utrzymania matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na koszty utrzymania dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu.

Z tego powodu sąd może jeszcze przed urodzeniem się dziecka zabezpieczyć przyszłe roszczenia alimentacyjne związane z ustaleniem ojcostwa w ten sposób, że zobowiąże ojca do wyłożenia odpowiedniej sumy na koszty utrzymania matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na utrzymanie dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu.

Powództwo o ustalenie ojcostwa i związane z nim roszczenia alimentacyjne należy w takim wypadku wytoczyć przed upływem trzech miesięcy od dnia urodzenia się dziecka.

[zródło:http://www.infor.pl ]

Ile wynoszą alimenty dla dziecka w Niemczech?

Niemieckie sądy rodzinne stosują przy ustalaniu wysokości alimentów dla dzieci tzw. Düsseldorfer Tabelle. Wysokość alimentów zależna jest od dochodów netto dłużnika alimentacyjnego i wieku dziecka. Tabela ta została wprowadzona już w 1964 roku. Celem jej jest standaryzacja ustalania wysokości alimentów.

Tabelę tę ogłosiły w dniu 30.11.2010r. Senaty Rodzinne Wyższego Sądu Krajowego w Düsseldorf. Ustalone tam stawki alimentacyjne będą stosowane od 1.01.2011r.

Tabela ta nie jest aktem prawnym ( np. ustawa czy rozporządzenie) a ma charakter wytycznej i jest stosowana przez wszystkie sądy rodzinne w Niemczech. Jest ona też uzupełniana przez poszczególne wyższe sądy krajowe.

Zasiłek na dzieci wynosi obecnie 184,- EUR miesięcznie na pierwsze i drugie dziecko, na trzecie 190 EUR, natomiast na czwarte i każde następne dziecko 215,- EUR.

Zasiłek na dzieci jest uwzględniany do połowy przy ustalaniu wysokości alimentów dla małoletnich albo tzw. uprzywilejowanych pełnoletnich dzieci, które uczęszczają jeszcze do szkoły.

Od ustalonej np. stawki alimentacyjnej w wys. 349,- EUR odejmuje się połowę zasiłku na dzieci.

Tabela ta ma też naturalnie znaczenie dla dzieci mieszkających w Polsce, których rodzic przebywa i pracuje w Niemczech. Sądy niemieckie ustalające wysokość alimentów dla dziecka mieszkającego w Polsce zmniejszają ustalone na podstawie Düsseldorfer Tabelle stawki z reguły o jedną trzecią w porównaniu do dziecka mieszkającego w Niemczech.

„ Düsseldorfer Tabelle” na rok 2011 w EURO
	dochody netto dłużnika alimentacyjnego	wiek dziecka
	od do	do 5  lat	6-11	12-17	od 18	kwoty     kontrolne
1.	do 1500 €	317	364	426	488	770/950
2.	1501 do  1900	333	383	448	513	1050
3.	1901 do  2300	349	401	469	537	1150
4.	2301 do  2700	365	419	490	562	1250
5.	2701 do  3100	381	437	512	586	1350
6.	3101 do  3500	406	466	546	625	1450
7.	3501 do  3900	432	496	580	664	1550
8.	3901 do  4300	457	525	614	703	1650
9.	4301 do  4700	482	554	648	742	1750
10.	4701 do  5100	508	583	682	781	1850

Przy dochodach wyższych jak 5101 € wysokość alimentów ustala się w zależności od poszczególnego przypadku.

[ zródło:http://www.infor.pl ]